پسامدرنيته چه به عنوان ايده ، نقد يا تجربه فرهنگي وچه به مثابه وضع اجتماعي ، بحث گسترده يي را درعلوم اجتماعي وانساني باعث شده است . برخلاف متون بسياري كه بحث درباره پسامدرنيته را به قلمروهاي صرفاً انتزاعي وغامض محدود مي كنند، كتاب حاضر مقدمه يي قابل فهم و عمدتاً جامعه شناختي درباره اين مفهوم بحث انگيز ومباحث حول و حوش آن به دست مي دهد.

ديويد لايون پسامدرنيته را مفهومي چندلايه مي داند كه ما را نسبت به انواع گوناگون دگرگوني هاي اجتماعي و فرهنگي جوامع پيشرفته هشيار مي كند. او دگرگوني سريع تكنولوژي ، تغيير جهت علايق سياسي ، برآمد جنبش هاي اجتماعي ـ بويژه جنبش هايي كه برجنسيت، محيط زيست ومسائل قومي و نژادي تكيه مي كنند ـ و جهاني شدن را از جمله اين دگرگوني ها مي داند . به باور او نوع نويني از جامعه درحال پيدايش است كه حول مصرف كننده ومصرف سازمان مي يابد و نه كارگر و توليد.

ديويد لايون ، استاد دانشگاه كويين در اونتاريوي كاناداست. ترجمه اين كتاب توسط محسن حكيمي ونشر آن توسط انتشارات آشيان صورت پذيرفته است. برخي فصول اين كتاب از اين قرار است:

ـ تاريخ ايده پسامدرنيته

ـ مدرنيته و نارضايي از آن

ـ از نظام پساصنعتي تا پسامدرنيته

ـ مصرف گرايي : شكل (بي شكلي) چيزهاي آينده؟

ـ پسامدرنيته ، پايان هزاره و آينده.

در يك نگاه كلان، مي توان گفت تجدد درمراحل مختلف خود بر يك منوال نبوده و داراي خصلت دوگانه يي است. تجدد به عنوان پروژه و انديشه، به خودمختاري و آزادي و آگاهي و كارگزاري انسان نظر داشته است و ليبراليسم، دموكراسي، روشنگري، عقلانيت تفاهمي، حوزه عمومي، جامعه مدني و سوسياليسم، برخاسته از اين وجه تجدد هستند. از سوي ديگر، تجدد به عنوان وضعيت متحقق تاريخي، با تركيب با فرآيندهاي سياسي، اجتماعي و اقتصادي هر دوران، خلوص خود به عنوان پروژه را از دست داده و با ناسيوناليسم، جامعه طبقاتي، عقلانيت تكنولوژيك، دولت مداخله گر و انضباط اجتماعي درآميخت.

در هرمرحله و دوران، يكي از اين دو بعد تفوق و برتري يافته است. از چنين منظري مي توان گفت كه پروژه تجدد خصلتي اساساً ديالكتيكي داشته است. تجدد اوليه به عنوان عصر ظهور و حضور انسان در انديشه ترقي آزاد و بي حد و حصر، بعدها با ظهور علوم اجتماعي و قوانين تاريخي و اجتناب ناپذير آن در قرن نوزدهم از خود بيگانه شد، با طلوع علم اثباتي انسان غروب كرد. اما به نظر مي رسد كه اينك تجدد درموجي تازه از خودبيگانگي خودآگاهي مي يابد و خودآگاه مي شود. به اين تعبير، مي توان پساتجدد را خودآگاهي تجدد به شمار آورد.

«حسين بشيريه»، در كتاب «درآمدي بر جامعه شناسي تجدد» با تركيب و اقتباس چنداثر عمده درباره تاريخ و جامعه شناسي تجدد و پساتجدد از نويسندگان برجسته اين حوزه چون پيترواگنر، اسكات لش، مارشال برمن و يورگن هابرماس به تحليل و تعبير تجدد، امواج مختلف آن و پساتجدد پرداخته است.

ترجمه: رضا نجف زاده/ چاپ اول/ ناشر: انتشارات قصيده سرا

همچون تمام انديشه ها و مكاتبي كه وارد آزمون و تجربه تاريخي مي شوند، نظريه انتقادي مكتب فرانكفورت نيز خاصه پس از وقايع دهه ۱۹۶۰ و اوايل دهه ۱۹۷۰ كه مقارن بود با مرگ آدورنو و هوركهايمر ، از داخل دچار تغيير شد.

نسل دوم نظريه پردازان انتقادي با ارزيابي انتقادي منتقدان، مكتب فرانكفورت را با فضاهاي جديدي آشنا كرد. شاخص ترين انديشمند اين دوره هابرماس بود. تحليل او از فرايندهاي ارتباط، به عنوان روايتي گفتماني- نظري از شالوده هاي هنجاري كنش، تحليل سلطه به عنوان «ارتباط به طور سيستماتيك تحريف شده»، از عمده ترين نظريه هاي اوست. هابرماس براساس پراگماتيسم اجتماعي خويش،  كه بر دستيابي به توافق تأكيد مي كند، برآن است تا «پتانسيل عقلاني كنش ارتباطي» را آزاد ساخته و راهي براي خروج از بحران باز كند. هر چند هابرماس و هم نسلي هايش همچنان در حوزه دانش - سخن فلسفي و اجتماعي - حضور دارند، آنچنان كه جوئل اندرسون خاطرنشان ساخته است،  بازنشست شدن وي به سال ۱۹۹۴ نشانه اي است بر پايان سلطه نسل دوم نظريه انتقادي. امروزه نسل سومي از دل نظريه نو انتقادي متولد شده كه مسير مكتب فرانكفورت را به جهات ديگري هدايت مي كند. اين پروژه را اكسل هانت رهبري مي كند. امروز كمتر كسي هست كه بخواهد نقش لوكاچ را در حوزه نقد ادبي و سخن زيبايي شناسانه يا جامعه شناسي فرهنگ ناديده بگيرد و همچنين است تأثير انكار ناپذير انديشه گرامشي بر بخش عظيمي از سخن سياسي - فلسفي قرن بيستم. اثر حاضر، مجموعه گفتارهايي است درباره مار كسيسم غربي و انديشه گران عمده آن با تأكيد بر جريان موسوم به مكتب فرانكفورت و اعضاي اصلي اش. نويسندگان گفتارها، متفكراني اند كه بعضاً خود در همين جنبه به شاخه هاي مختلف دانش فلسفي و اجتماعي پرداخته اند.

نويسنده: نوشين شاهنده/ انتشارات: روشنگران و مطالعات زنان به همراه قصيده سرا.

برخي از پژوهشگران تصور مي كنند كه فلسفه نيچه جداي از اشارات او درباره زنان نمي تواند فهميده يا تحليل شود. اگرچه مي توان نيچه و آثار او را همچنان كه براي دهه ها خوانده شده، بخوانيم يعني بدون توجه به گفته هاي او درباره زنان و استفاده اش از استعارات زنانه اما خواننده دقيق با نگاهي هر چند گذرا به اين گفته ها و استعارات درمي يابد كه آنها در همه نوشته هاي نيچه حضور دارند و سخت است كه فلسفه او را بدون توجه به اين گفته ها و استعارات تفسير كرد.

از همين روست كه فمينيست هاي معاصر بر اين نظر متمركز شده اند كه گفته هاي نيچه را درباره زنان و زنانگي چگونه بايد تفسير كرد و آنچه آنان در اين باره يافته اند، نه ظاهر اهانت آميز و سخره گر گفته هاي نيچه، كه تلاش او براي به دست دادن سبك جديدي از گفتار، نوشتار و تفكر در باب فلسفه زنانگي است.